Toen wij die maandag aan de arts vroegen of VC een menswaardig leven zou kunnen hebben, kregen we te horen dat we niet meer mochten kiezen ze deed het nu zelf, en anders was er sprake van moord.
Ik was heel boos op dat moment vraag ons niet zo een onmogelijke beslissing te nemen (wij hadden overigens nog niets besloten) en als je er dan over wil praten doen ze er heel luchtig over van ja het is niet anders.
Toen heb ik de knop omgedraaid en gedacht, OK jullie kunnen nu wel negatief zijn over ons meisje, we zullen laten zien dat ze meer kan dan jullie denken.
Er volgden vele nare onderzoeken voor Valerie-Claire.
VC was niet makkelijk in slaap te krijgen, ze sliep alleen als ze in de wandelwagen in het ziekenhuis heen en weer werd gereden of als ze in de armen mocht liggen.De zusters zaten soms met de handen in het haar.